මෝදර වත්ත කළු ගල්වල නුදුරු කොනේ
දස පැය දවස ගෙවුමට සොච්චමක් ගෙනේ
මව් ගුණ සුවඳ දහඩිය හා මුසුව දැනේ
ඉන්තේරුවට ඈ ජීවිත ගල බිඳී අනේ
ලිප මත ඉදෙන ලුණු කැඳ පොදටත් වැඩිය
අප බිව් කඳුළු මහ සයුරට නොදෙවෙනිය
කළුගල් තලාවට වැඩි ඈගේ සෙනෙහසය
අව් වැසි පින්නටත් ඈ නවතන්නට බැරිය
පෙරඹර අහස දිනකරටත් මං විවරය
උදේ රැයින් ගල් වට්ටිය දෑතට බරය
හිස රෙදි කඩ තවම දැනෙනා තෙත බරය
එනමුත් ඇගේ මග යාමට හරිබරි ය
මව් පිය සෙනෙහේ එකවර දුන් යශෝධරා
කෘශ ළැම එරුණ කිරි පොද පෙව් පයෝධරා
මහා මේරුව ට නොදෙවෙනි ඈ ශෝකධරා
මතු බුදුබවට විවරණ ගත් නුවන්ධරා
රෑ තුන්යමේ කෘශ අතපය රිදුම් දෙනා
වෙද තෙල් ටිකෙන් රිදුමට සහනයක් දෙනා
ජීවන චක්රෙ පසු දිනටත් කරකැවෙනා
ගෙයි බර දිනෙන් දින හිස වෙත උඩුදුවනා
දිවි මං පලේ අප තනිකර යන්ට එපා
දෙවිඳුනි ඇගේ පණ නල ටික ගන්ට එපා
ඉරගල වැටෙන සඳ වෙහෙසක් එන්ට එපා
ඈ එනතෙක්ම නංගී ඇහැරෙන්ට එපා
අම්මා හෙලන දහඩිය කඳුළැලිත් උරන්
කළුගල නුඹත් හඬන බව මතක තියන්
මතු යම් දිනෙක මං සක්විති පදවි දරන්
මුදවමි දුකින් ඒ කලගුණ මතක තියන්
රුවා බාලසූරිය
තෙවන වසර දෙවන සමාසිකය
සමාජීය විද්යා හා භාෂා පීඨය
ශ්රී ලංකා සබරගමු විශ්වවිද්යාලය
No comments:
Post a Comment